هیولای دریای کانادایی که به تازگی نامگذاری شده است ، ترکیبی شگفت آور از صفات را نشان می دهد

یک شکارچی دریایی عجیب و غریب و طولانی از سن دایناسورها پس از گذشت بیش از 20 سال مطالعه ، سرانجام نام خود را دریافت کرده است. آنچه به عنوان معمایی از استخوان های باستانی جمع آوری شده در امتداد رودخانه Puntledge در جزیره ونکوور آغاز شد ، به داستانی از کار کارآگاهان علمی ، هیجان عمومی و یک گام بزرگ به جلو در دیرینه شناسی تبدیل شده است.

در سال 1988 ، مایکل تراسک و دخترش هدر مجموعه ای غیرمعمول از استخوان های فسیلی را که در صخره های کرتاسه اواخر جزیره ونکوور دفن شده بودند ، کشف کردند. این منطقه ، بخشی از شکل گیری هاسلام ، به دلیل حفظ زندگی از 85 میلیون سال پیش شناخته شده است. در سال 2002 ، محققان برای اولین بار فسیل ها را توصیف کردند و آنها را متعلق به یک الاسموسور-نوعی خزندگان دریایی بلند گردن بودند.

اما مشکلی پیش آمد. اسکلت ، گرچه کامل بود ، اما در وضعیت نامساعد قرار داشت. این ویژگی های واضح و روشن را نشان نداد تا با اطمینان آن را به جنس اختصاص دهد. افزودن به این چالش ، وضعیت اولیه طبقه بندی الاسموسور در آن زمان بود. دانشمندان با داشتن داده های محدود و نمونه های مشابه برای مقایسه ، باید منتظر بمانند.

این انتظار تمام شده است. با تشکر از فسیل های تازه کشف شده و روش های بهتر برای تجزیه و تحلیل حیوانات ماقبل تاریخ ، دیرینه شناسان اکنون به این موجود اسم داده اند: Traskasaura Sandrae. این نام از مایکل و هدر Trask برای کشف خود افتخار می کند ، و ساندرا لی اوکیف ، به خاطر قدرت خود در طی نبرد با سرطان پستان به یاد آورد.

از زمان اولین کشف ، دو فسیل دیگر از یک حیوان پیدا شده است. یکی یک humerus راست منزوی است. مورد دیگر یک اسکلت قابل توجه از یک نوجوان است. این یافته های جدید قطعات گمشده مورد نیاز برای درک کامل ساختار حیوان را فراهم می کند.

دانشمندان با استخوان های واضح تر و تکنیک های پیشرفته ، تجزیه و تحلیل کامل فیلوژنتیک را انجام دادند. این نوع مطالعه به بررسی چگونگی ارتباط گونه ها از طریق تکامل می پردازد. این تحقیق در مجله Palaeontology سیستماتیک و به رهبری استاد F. رابین اوکیف از دانشگاه مارشال ، یک متخصص در خزندگان دریایی منتشر شد.

نتایج نشان داد که Traskasaura Sandrae فقط یک الاسموسور دیگر نیست. این ترکیب عجیب و غریب از صفات دارد – برخی ابتدایی و برخی دیگر پیشرفت کردند. این همان چیزی است که طبقه بندی آن را در وهله اول بسیار سخت کرده است.

پروفسور اوکیف گفت: “این تاکسون ترکیبی بسیار عجیب و غریب از صفات بدوی و مشتق شده است.” “شانه ، به ویژه ، برخلاف هر plesiosaur دیگری است که من تا به حال دیده ام ، و من چند مورد را دیده ام.”

اسکلت Traskasaura داستان یک شکارچی قدرتمند را روایت می کند. طول آن در حدود 12 متر طول ، با یک گردن بلند از حداقل 36 مهره گردن رحم حفظ شده است. تعداد کل احتمالاً بیش از 50 بود.

مهره های گردن بلند و باریک بودند – آنچه دیرینه شناسان آن را “پلسیومورفیک” یا ابتدایی می نامند. این صفتی است که با گونه های قدیمی تر مانند libonectes به اشتراک گذاشته شده است. با این حال ، دنده های گردن رحم رو به جلو ، که معمولاً فقط در الاسموزوریدهای پیشرفته تر مانند آریستونکتین ها و وگازوروس دیده می شوند ، ظاهری تکامل یافته تر به آن می بخشند.

جمجمه و فک شگفتی های بیشتری را نشان می دهند. فک پایین باریک و مسلح به دندانهای بزرگ و سنگین بود – برای خرد کردن طعمه های سخت. این احتمالاً شامل آمونیت ها ، سفالوپودهای پوسته پوسته شده که در دریاهای باستانی در اطراف جزیره ونکوور مشترک بودند.

اما منحصر به فرد ترین ویژگی ها در استخوان های اندام و قفسه سینه یافت شد. Coracoid ، بخشی از شانه ، شکلی داشت که در هیچ الاسموسور دیگری دیده نمی شود. این فاقد یک شکاف عمیق بود ، اما شباهت هایی با Aristonectes Advanced Quiriquinensis داشت. استخوان Humerus نیز با یک شافت مستقیم ، منحنی قوی در قسمت زیرین و یک سطح مفصل که یک زاویه مناسب مناسب را تشکیل می دهد ، ایستاده است.

تصور می شود این قسمت از بدن – آنچه دانشمندان آن را پس ازکران می نامند – به طور جداگانه از ویژگی های مشابه در الاسموزورهای مشتق شده تکامل یافته اند. این فرایند ، به نام تکامل همگرا ، هنگامی اتفاق می افتد که گونه های مختلف به دلیل محیط ها یا رفتارهای مشابه ، صفات مشابه را تکامل می دهند.

به طور خلاصه ، Traskasaura مانند هیچ الاسموسور دیگری به نظر نمی رسید. گردن و جمجمه بدوی آن ، همراه با شانه ها و اندام های پیشرفته ، آن را به موزائیک واقعی از طراحی باستانی تبدیل می کند.

یکی از جالب ترین بخش های مطالعه جدید همان چیزی است که در مورد چگونگی شکار Traskasaura می گوید. پروفسور اوکیف معتقد است که شکل بدن غیرمعمول آن به آن اجازه می دهد با قدرت و کنترل به سمت پایین شنا کند. این ممکن است اجازه دهد از بالا به طعمه حمله کند – یک سبک شکار نادر در بین Plesiosaurs.

گردن بلند ، شانه های قوی و دندانهای تیز تصویر یک شکارچی را که از طریق آب کبوتر می کند و حیوانات سخت پوسته مانند آمونیت ها را ربود. رکورد فسیلی در منطقه نشان می دهد که این حیوانات طعمه در آن زمان فراوان بودند.

اگرچه تاکنون فقط سه نفر مورد مطالعه قرار گرفته اند ، اما هر یک از ویژگی های اصلی گونه های جدید را نشان می دهد. محققان خاطرنشان می كنند كه این فسیل ها احتمالاً همه جنس و احتمالاً همان گونه ها را نشان می دهند. با کشف فسیل های جدید ، ممکن است شگفتی های بیشتری وجود داشته باشد.

فراتر از علم ، این کشف علاقه عمومی را به خود جلب کرده است. در سال 2023 ، این فسیل به عنوان نماد رسمی فسیلی بریتیش کلمبیا معرفی شد. این پس از یک کارزار پنج ساله توسط طرفداران فسیل محلی و یک نظرسنجی عمومی در سال 2018 انجام شد و در آنجا 48 ٪ آرا را به دست آورد.

این استخوان ها اکنون در موزه Courtenay و منطقه و مرکز Palaeontology در معرض نمایش هستند. برای مردم جزیره ونکوور ، Traskasaura Sandrae چیزی بیش از یک خزندگان ماقبل تاریخ نیست. این نمادی از تاریخ محلی ، کشف علمی و زیبایی داستان طولانی زندگی است که با سنگ نوشته شده است.

پروفسور اوکی بهترین آن را خلاصه کرد: “با نامگذاری Traskasaura Sandrae ، شمال غربی اقیانوس آرام سرانجام یک خزنده مزوزوئیک برای تماس با خود دارد. متناسب با آن ، منطقه ای که امروز به خاطر زندگی دریایی غنی خود شناخته شده بود ، میزبان خزندگان دریایی عجیب و شگفت انگیز در عصر دایناسورها بود.”

همکار وی رودریگو اوترو ، از شیلی ، به تأیید هویت منحصر به فرد موجودات کمک کرد. با هم ، کار این تیم نشان می دهد که چگونه تعداد انگشت شماری از فسیل ها می توانند آنچه را که ما در مورد اقیانوس های باستانی زمین می دانیم تغییر دهند.

هنگامی که علم و کنجکاوی با هم جمع می شوند ، حتی استخوان هایی که برای 85 میلیون سال دفن شده اند می توانند صحبت کنند.