شکارچی دریای باستانی سه چشم داشت و از پشت آن نفس می کشید

دانشمندان فسیل قابل توجهی از شیل Burgess Canada را کشف کرده اند ، کشف که چگونه می تواند چگونه تکامل بندپایان را درک می کند. این یافته جدید ، به نام Mosura Fentoni ، تقریباً 506 میلیون سال پیش زندگی کرد و متعلق به گروهی معروف به Radiodonts بود.

این موجودات باستانی مدتها قبل از تکامل حشرات ، عنکبوت ها و خرچنگ ها ، اولین شاخه ها را در درخت خانواده بندپایه نشان می دهند. آنچه موسورا را به خصوص جذاب می کند ، پیچیدگی شگفت آور آن است که قبلاً در بستگانش دیده نشده بود.

Mosura در مورد طول انگشت شاخص شما بود اما یک پانچ آناتومیکی غیر منتظره را بسته بندی می کرد. با داشتن سه چشم متمایز و زائده های تیز و تیز و ستون فقرات ، ساخته شده است تا طعمه های بزرگتر را به طور فعال شکار کند. دهان آن دایره ای بود و با دندانها ریخته می شد ، مناسب برای گرفتن و پاره کردن وعده های غذایی آن.

با این حال ، این رادیوودونت که به تازگی توصیف شده است فقط برای این ویژگی های درنده قابل توجه نبود – به دلیل داشتن بدنه ای غیرمعمول ساختار یافته ، از هم جدا شد و از عقاید قبلی در مورد سادگی این گروه سرپیچی کرد.

به طور معمول ، رادیودنت ها یک برنامه بدنه اصلی را نشان می دهند: یک ناحیه سر با اندامهای تغذیه ای تخصصی و به دنبال آن بخش های تنه که با فلپ های شنا گسترده پوشیده شده اند. موسورا فیلمنامه را به طرز چشمگیری تغییر داد. بدن آن حداکثر 26 بخش ، بیش از هر رادیودنت دیگر که با وجود اندازه کوچک آن کشف شده است. هر بخش نقش متفاوتی را ایفا می کرد و سطح بالاتری از پیچیدگی را به نمایش می گذارد.

جو موسیوک ، متصدی دیرینه شناسی و زمین شناسی در موزه مانیتوبا توضیح می دهد: “موسورا دارای 16 بخش محکم بسته بندی شده با آبشش در قسمت عقب بدن خود است.” “این یک نمونه شسته و رفته از همگرایی تکاملی با گروه های مدرن ، مانند خرچنگ های نعل اسب ، چوب چوب و حشرات است که دسته ای از بخش هایی را دارند که دارای اندام های تنفسی در قسمت عقب بدن هستند.”

دانشمندان حدس می زنند که این بخش های تنفسی به موسورا اجازه می دهند تا با کارآمدتر نفس بکشد ، یک ویژگی که احتمالاً با عادت های خاص یا شرایط زندگی مرتبط است. فلپ های شنا گسترده آن پیشرانه ای قدرتمند را فراهم می کند ، در حالی که بخش های غنی از آبشش محکم گروه بندی شده ، اکسیژن را برای پشتیبانی از رفتار شکار فعال فراهم می کند.

فسیل های رادیویی به طور معمول بینش محدودی در مورد آناتومی داخلی نرم ارائه می دهند. با این حال ، حفظ موسورا استثنایی بود و جزئیات جالب توجه در مورد عملکرد درونی آن را نشان می داد. محققان اثری روشن از سیستم گردش خون ، سیستم عصبی و دستگاه گوارش آن را شناسایی کردند.

ژان برنارد کارون ، متصدی دیرینه شناسی بی مهرگان در موزه رویال انتاریو (ROM) ، نادر بودن این یافته را برجسته کرد. وی می گوید: “تعداد بسیار کمی از سایت های فسیلی در جهان این سطح بینش را در مورد آناتومی داخلی نرم ارائه می دهند.” “ما می توانیم اثری را نشان دهیم که بسته های اعصاب در چشم ها را نشان می دهد که می توانند در پردازش تصویر نقش داشته باشند ، دقیقاً مانند بندپایان زنده.”

به جای رگ ها و شریان ها ، موسورا دارای یک سیستم گردش خون باز بود که قلب آن خون را به فضاهای داخلی بزرگ معروف به لاکونا پمپ می کرد. این ساختارها در فسیل ها قابل مشاهده هستند زیرا تکه های بازتابی در سراسر بدن و در فلپ های شنا آن گسترش می یابد. Moysiuk می افزاید: “لاکون های به خوبی حفظ شده موسورا به ما کمک می کند تا ویژگی های مشابه را تفسیر کنیم ، اما ویژگی های کمتری که قبلاً در فسیل های دیگر دیده می شود.” “هویت آنها بحث برانگیز بوده است ، اما ما اکنون منشأ باستانی این نوع سیستم گردش خون را تأیید می کنیم.”

پیچیدگی بدن موسورا با دیدگاههای قبلی در مورد سادگی بندپایان اولیه مغایرت دارد. پیش از این ، دانشمندان معتقد بودند كه بندپایان به تدریج در طی میلیون ها سال مناطق بدن مجزا تر یا تگماتا را تکامل می دهند.

با این حال ، موسورا نشان می دهد که تنوع قابل توجهی در ساختارهای بدن در دوره کامبرین ، بیش از نیم میلیارد سال پیش به سرعت رخ داده است. این تکامل سریع اشکال تخصصی مختلفی را در میان بندپایان اولیه ، از جمله چیدمان بدن منحصر به فرد موسورا ایجاد کرد.

کارون می گوید: “رادیوودنت ها اولین گروه بندپایان بودند که در درخت تکاملی شاخه می شوند ، بنابراین آنها بینش کلیدی در مورد صفات اجدادی برای کل گروه ارائه می دهند.” “گونه های جدید تأکید می کنند که این بندپایان اولیه قبلاً به طرز شگفت انگیزی متنوع بودند و به طور مشابه با بستگان مدرن دوردست خود سازگار بودند.”

فسیل های موسورا در درجه اول از معادن ریموند در پارک ملی یوهو بریتیش کلمبیا ، یک سایت مشهور در تخت های فسیل شیل بورگس آمده است. نمونه های اضافی در نزدیکی مرمر کانیون در پارک ملی Kootenay یافت شد و بیشتر از محیط زیست محیطی این موجود را نشان می داد. این مناطق همچنان به عنوان فسیل های قابل توجه در دوره کامبرین ارائه می دهند و سرنخ های حیاتی در مورد زندگی اولیه حیوانات ارائه می دهند.

یک نمونه منحصر به فرد که توسط تیم تحقیقاتی مورد بررسی قرار گرفته است به اوایل قرن بیستم ، جمع آوری شده توسط چارلز والکات ، که برای اولین بار فسیل های شیل بورگس را کشف کرد. موسیوک خاطرنشان می کند: “مجموعه های موزه ، قدیمی و جدید ، گنجینه ای از اطلاعات در مورد گذشته است.” “اگر فکر می کنید قبلاً آن را دیده اید ، فقط باید یک کشو موزه را باز کنید.”

ROM بیش از نیم قرن تحقیقاتی در مورد فسیل های شیل Burgess انجام داده است و ده ها مکان و گونه های جدید فسیلی را کشف کرده است. این سایت ها واقع در پارک های کوهستانی راکی ​​کانادا ، زندگی دریایی را از دوره کامبرین با جزئیات استثنایی حفظ می کنند. بازدید کنندگان می توانند بسیاری از فسیل ها را در گالری Willner Madge Rom ، Dawn of Life کشف کنند ، در حالی که Mosura به زودی در موزه Manitoba در وینیپگ آغاز می شود.

Parks Canada این مناطق غنی از فسیلی را مدیریت می کند و با محققان همکاری می کند تا درک جهانی از تاریخ زمین را تقویت کند. شیل بورگس در سال 1980 به یک میراث جهانی یونسکو تبدیل شد که به دلیل ارزش علمی برجسته خود جشن گرفته شد.

کشف موسورا نشان می دهد که چگونه هر فسیل جدید می تواند دیدگاه های علمی را در مورد تاریخ زندگی به طور قابل توجهی تغییر دهد. این امر برجسته می کند که اقیانوس های باستانی با ارگانیسم ها پیچیده تر از آنچه قبلاً تصور می شد ، نشان می دهد و از سازگاری های متنوع از اشکال زندگی مدرن آینه می کند. با کشف هر فسیل ، داستان زندگی اولیه زمین ثروتمندتر می شود ، ایده های قدیمی را به چالش می کشد و سؤالات جدیدی را در مورد چگونگی ظهور پیچیدگی حیوانات ایجاد می کند.