مطالعه نشان می دهد که داروی پسوریازیس تأیید شده FDA می تواند از دیابت نوع 1 جلوگیری کند.

در دیابت نوع 1 ، سیستم ایمنی بدن خود در برابر لوزالمعده قرار می گیرد. سلولها به منظور محافظت از شما شروع به از بین بردن سلولهای بتا تولید انسولین می کنند. این آسیب منجر به نیاز مادام العمر به انسولین درمانی و نظارت دقیق بر سطح قند خون می شود تا از مشکلات جدی سلامتی جلوگیری شود. یک پیشرفت اخیر ممکن است این چشم انداز را تغییر دهد.

محققان روش جدیدی را برای آهسته یا حتی جلوگیری از از بین بردن این سلولهای حیاتی کشف کرده اند. این پروتئین به نام تیروزین کیناز 2 یا TYK2 را شامل می شود که به ایجاد التهاب در پشت بیماری کمک می کند. هنگامی که فعالیت TYK2 مسدود می شود ، التهاب کاهش می یابد و سلولهای بتا طولانی تر می شوند. این می تواند برای افراد در معرض خطر یا اخیراً مبتلا به این بیماری تفاوت عمده ای ایجاد کند.

هنگامی که دیابت نوع 1 ایجاد می شود ، سلولهای ایمنی به لوزالمعده حمله می کنند و چرخه ای از التهاب و تخریب ایجاد می کنند. این سلولها سیگنالهایی را که به عنوان سیتوکین ها شناخته می شوند آزاد می کنند ، که فعالیت ایمنی بیشتری را به وجود می آورند و منجر به مرگ سلولهای بتا تولید انسولین می شوند. یک پروتئین ، Tyk2 ، نقش مهمی در انتقال این سیگنال ها دارد. این STAT1 و STAT2 را فعال می کند ، که فاکتورهای رونویسی هستند که به سلول ها می گویند چگونه پاسخ دهند.

دانشمندان دریافتند که تغییرات خاص یا جهش در ژن TYK2 می تواند خطر ابتلا به بیماری های خود ایمنی مانند دیابت نوع 1 ، آرتریت روماتوئید و کولیت اولسراتیو را کاهش دهد. این تغییرات ژنتیکی باعث کاهش فعالیت Tyk2 ، کند شدن سیگنال های مضر و کاهش حملات ایمنی می شود.

TYK2 به انتقال سیگنال ها از سه سیتوکین اصلی کمک می کند: اینترفرون-آلفا (IFNα) ، اینترلوکین 12 و اینترلوکین -23. هر یک از این موارد با شرایط خود ایمنی مرتبط است ، اما IFNα بیشترین نقش را در دیابت نوع 1 ایفا می کند. این سیگنال زود هنگام ، حتی قبل از ظاهر شدن علائم ، در کودکانی که از نظر ژنتیکی در معرض خطر هستند ، ظاهر می شود. همچنین در خون و لوزالمعده افرادی که فقط به این بیماری مبتلا شده اند ، ظاهر می شود.

IFNα سلولهای ایمنی که در لوزالمعده زندگی می کنند ، مانند ماکروفاژها و سلولهای T را فعال می کند. همچنین بر سلولهای بتا تأکید می کند و آنها را به سمت مرگ سوق می دهد. مطالعات نشان داده اند که وقتی سلولهای بتا انسانی در معرض IFNα قرار می گیرند ، آنها شروع به نشان دادن علائم استرس و التهاب می کنند. فعالیت ژن آنها تغییر می کند ، لایه های بیرونی محافظ آنها بیش از حد فعال می شوند و فرآیندهای داخلی آنها شروع به تجزیه می کنند.

حتی مواردی وجود داشته است که افراد پس از درمان با IFNα برای هپاتیت C یا لوسمی دیابت نوع 1 ایجاد کرده اند. از طرف دیگر ، مسدود کردن IFNα یا گیرنده اصلی آن از دیابت در حیوانات آزمایشگاهی جلوگیری کرده است. این یافته ها به Tyk2 – و نقش آن در سیگنالینگ IFNα – به عنوان یک هدف اصلی برای روشهای درمانی جدید اشاره دارد.

داروهایی که TYK2 را مسدود می کنند ممکن است راهی ایمن تر برای کاهش حملات ایمنی بدون خطرات مرتبط با سایر داروها ارائه دهند. مهار کننده های سنتی JAK ، که همچنین مسیرهای التهابی مشابه را مسدود می کنند ، با لخته های خون ، مشکلات قلبی و سرطان به ویژه در بزرگسالان مسن مرتبط بوده اند. مهار کننده های Tyk2 انتخاب بیشتری کار می کنند و به نظر می رسد از این عوارض جانبی جلوگیری می کنند.

در سال 2022 ، دارویی به نام Deucravacitinib توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده برای درمان پسوریازیس تأیید شد. این دارو TYK2 را به گونه ای هدف قرار می دهد که توانایی خود را در انتقال سیگنال های مضر سیتوکین متوقف می کند. همین مکانیسم می تواند به محافظت از سلولهای بتا در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 کمک کند.

آزمایشات اولیه آزمایشگاه با استفاده از سلولهای انسانی و مدل های موش نشان داد که مهار کننده های TYK2 ، مانند BMS-986165 و BMS-986202 ، می توانند اثرات IFNα را مسدود کنند. این داروها باعث کاهش فعالیت سلولهای ایمنی ، کاهش استرس در سلولهای بتا و حتی تأخیر در شروع دیابت در حیوانات شد. آنها همچنین تعامل آسیب رسان بین سلولهای T و سلولهای بتا را کاهش می دهند.

برای بررسی بیشتر ، محققان مورد استفاده در متن درجا فضایی – ابزاری که نشان می دهد کدام ژن ها در مکان های خاص در بافت ها فعال هستند. نتایج تأیید کرد که مهار کننده های TYK2 هم شاخه های ذاتی و هم تطبیقی ​​سیستم ایمنی بدن را آرام می کنند. آنها همچنین به طور مستقیم از سلولهای تولید کننده انسولین که دیابت نوع 1 دارند محافظت می کنند.

این تحقیق توسط تیمی از دانشکده پزشکی دانشگاه ایندیانا انجام شد و در Ebiomedicine منتشر شد. این کار توسط دکتر کارملا ایوانز-مولینا ، مدیر مرکز تحقیقات دیابت ایندیانا و دکتر فاروک سید ، هم اکنون در شهر امید در کالیفرنیا برگزار شد. آنها معتقدند که این درمان می تواند یک ابزار جدید قدرتمند ارائه دهد.

دکتر ایوانز-مولینا گفت: “مطالعه ما نشان داد كه هدف قرار دادن TYK2 می تواند راهی قدرتمند برای محافظت از سلولهای بتا تولید انسولین باشد در حالی كه همزمان التهاب در سیستم ایمنی بدن را آرام می كند.” “این یافته هیجان انگیز است زیرا در حال حاضر دارویی در بازار وجود دارد که این کار را برای پسوریازیس انجام می دهد ، که می تواند به ما کمک کند تا سریعتر به سمت آزمایش آن برای دیابت نوع 1 حرکت کنیم.”

دکتر سید افزود ، “مدلهای بالینی ما نشان می دهد که این درمان ممکن است در افراد نیز کار کند. مرحله بعدی شروع مطالعات ترجمه برای ارزیابی تأثیر مهار TYK2 به تنهایی یا همراه با سایر داروهای قبلاً تأیید شده در افراد در معرض خطر یا با دیابت نوع 1 است.”

از جمله نویسندگان این مطالعه ، Chih-Chun Le ، Jyoti Rana ، Preethi Krishnan ، Staci Weaver و دیگران از دانشگاه ایندیانا بودند. مشارکت کنندگان بین المللی شامل اولیویا باللو ، الکساندرا کومانز د براچن ، صوفیا تومیدو ، لورلا مارسلی و جینگ لیو بودند.

هدف آنها انتقال این یافته ها به تنظیمات بالینی است ، جایی که می توان آنها را با خیال راحت در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 در مراحل اولیه یا افراد در معرض خطر قرار داد. از آنجا که این دارو در حال حاضر برای پسوریازیس تأیید شده است ، محققان ممکن است بتوانند آزمایشات انسانی را سریعتر از حد معمول انجام دهند.

علم پشت مهار Tyk2 ترکیبی نادر از وعده و عملی را ارائه می دهد. این روش با هدف قرار دادن مسیری که برای حمله سیستم ایمنی بدن به سلولهای بتا اساسی باشد ، می تواند از شروع دیابت نوع 1 به تأخیر بیفتد یا از آن جلوگیری کند. و از آنجا که این دارو از قبل وجود دارد ، ممکن است مسیر آزمایش انسان از بسیاری از درمان های جدید کوتاه تر باشد.

در صورت موفقیت ، مسدود کننده های TYK2 می توانند نحوه نزدیک شدن پزشکان به دیابت نوع 1 را تغییر دهند. آنها به جای اینکه فقط مدیریت قند خون را انجام دهند ، ممکن است در وهله اول سلولهایی را که انسولین تولید می کنند ، حفظ کنند. این یک تغییر عظیم است – یکی از سالها تحقیق دقیق ، همکاری جهانی و درک جدیدی از عملکرد داخلی سیستم ایمنی بدن.